ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Μετά από μελέτη των αστικών παρεμβάσεων ποηυ αναφέρθηκαν, συμπεραίνουμε πως και στις 3 περιπτώσεις πρωταρχικό μέλημα των αρχιτεκτόνων είναι η προσφορά των απαραίτητων ανέσεων στους πεζούς και μια άψογη ισορροπία μεταξύ δομημένου και αδόμητου χώρου. Σε όλες τις επεμβάσεις οι περιοχές μελέτης προβλέπεται να μετατραπούν σε πόλεις φιλικές, κυρίως προς τους πεζούς, υπακούοντας σε μια στρατηγική που στοχεύει να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας και τη ρύπανση του περιβάλλοντος. Έτσι, όλες οι ομάδες αρχιτεκτόνων πετυχαίνουν να δημιουργήσουν ελεύθερους δημόσιους χώρους που αποτελούν δίκτυο σύνδεσης και όχι αποκοπής του αστικού ιστού.
Αρχικά, παρατηρούμε πως και τα 3 projects αποτελούνται από αρκετά ψηλά κτίρια, ενδιάμεσα των υπολοίπων κτιριακών όγκων. Ειδικότερα, στο Μιλάνο και στο Λονδίνο, το μέγεθος των κτιρίων είναι τεράστιο ώστε η όλη περιοχή να είναι στο μεν Μιλάνο αντιπροσωπευτική του μεγαλείου του ιταλικού Design και στο Λονδίνο το έργο να είναι εμφανές είτε βρίσκεται κάποιος κοντά στο λιμάνι είτε στην πόλη.
Τώρα κάτι που δεν βλέπουμε και στα 3 παραδείγματα είναι το υγρό στοιχείο. Η Fiera Milano, είναι κατασκευασμένη στο κέντρο της πόλης, εναρμονισμένη έτσι με το υπόλοιπο έτσι με το υπόλοιπο πολιτιστικό κέντρο της Ιταλίας, παρέχοντας μια συνδεσιμότητα με τον ιστό της πόλης και δημιουργώντας μια γειτονιά γύρω από ένα κεντρικό πάρκο. Σε αντίθεση με αυτή, τα άλλα 2 έργα έχουν άμεση σχέση με το υγρό στοιχείο αφού είναι κτισμένα δίπλα σε ποταμούς και μάλιστα στην περίπτωση του Tolerant City, ο ποταμός εκβάλει στην περιοχή, επιτρέποντας στο νερό να εισχωρήσει στο εσωτερικό των αναδιαμορφωμένων οικοδομικών τετραγώνων.
Επιπλέον κοινό στοιχείο των 3 έργων είναι η πρόθεση του αρχιτέκτονα να διαμορφώσει είτε μια μεγάλη αστική πλατεία όπως στο Convoy Wharf, που αποτελεί και την καρδιά της πόλης, είτε ένα κεντρικό πάρκο όπως ο Rogers στη Fiera Milano, δίνοντας έναν άλλον χαρακτήρα στην περιοχή, εξασφαλίζοντας στους κατοίκους ελευθερία κινήσεων και δραστηριοτήτων.
Παράλληλα, η μίξη χρήσεων εμφανίζεται και στα 3 παραδείγματα με συνύπαρξη χώρων κατοίκησης, γραφείων, εστιατορίων, μπαρ και λοιπών δραστηριοτήτων, χωρίς να επηρεάζουν τόσο τη διαμόρφωση του σχεδίου αντιθέτως αποδίδοντας μια κίνηση και μια ποιότητα ζωής.
Ακόμη, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουν οι αρχιτέκτονες στο δημόσιο χώρο καθώς υπάρχουν σε όλα πάρκα, πλατείες, χώροι αναψυχής και πρασίνου που αναβαθμίζουν την περιοχή και αυξάνουν την επισκεψιμότητά της. Καλύτερη από τις 3 προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση κρίνεται η πρόταση του Rogers για το Convoy Wharf, όπου είναι πολύ εμφανής και έντονη η διαλεκτική σχέση μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου καθώς όλα τα κτίρια έχουν τις όψεις του στο δρόμο, ενώ το ισόγειο είναι πάντα ανοιχτό με τη δημιουργία καταστημάτων ώστε να μπορεί κάθε πολίτης να το προσεγγίσει ανα πάσα στιγμή, χωρίς να υπολογίζει τα όρια δημοσίου-δημοτικού.
Τέλος, αυτό που παρατηρούμε είναι ότι στη Fiera Milano και στην Tolerant City, η μορφή των τετραγώνων δημιουργείται με βάση μια πνευματική σύλληψη και λαμβάνοντας σοβαρά υπ ΄όψιν τα χαρακτηριστικά στοιχεία μορφοπλασίας της περιοχής, σε αντίθεση με το Convoy Wharf όπου τα τετράγωνα προκύπτουν βάση των χαράξεων των δρόμων και δεν υπόκεινται σε καμία γενικότερη ιδέα.
Αντιλλαμβανόμαστε συνεπώς κλείνοντας, την διαφορετική προσέγγιση όλων την παραπάνω αρχιτεκτόνων στην οργάνωση και στο σχεδιασμό των κτιρίων. Παρ 'όλα αυτά, υπάρχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά που συνδέουν τα 3 αυτά έργα, όπως το μέγεθος των κτιρίων, το πρωτότυπο ύφος τους, η βιώσιμη και οικολογική ανάπτυξή τους, που τα εντάσσουν σε μια κατηγορία έργων ξεχωριστών, μοναδικών και πάνω από όλα, αποτελεσματικών στις ενεργειακές απαιτήσεις των ημερών.